Ding 22

En met de kat inmiddels op schoot (ongelooflijk hoe vaak dat beest me gezelschap is komen houden tijdens mijn 23dingen-uurtjes, blijkbaar vind hij het een leuk onderwerp :-)), stomen we door naar Ding 22.

Wat er wordt gezegd in de opdracht, herken ik wel: alles is opeens 2.0. Overal wordt het tegenaan geplakt, hoewel ik Boodschappen 2.0 nog niet ben tegengekomen! Ik kan me dan ook wel vinden in de mening dat de bibliotheek altijd 2.0 is geweest: samenwerkend, publieksvriendelijk en gastvrij. Het is natuurlijk ook maar net wat je onder 2.0 verstaat...

Het manifest van Kees Hamann vind ik sterk, hoewel ik het niet met alle punten eens ben. Zo vind ik niet dat je oude vormen van diensten moet opheffen, als daar nog gebruik van wordt gemaakt. Ik doel daarmee op bijvoorbeeld bejaarden die vertrouwd zijn met bepaalde diensten. Zij kunnen niet zo snel omschakelen en voor hen is het prettig als die diensten aangeboden blijven worden. Ook ben ik het niet eens met het laatste punt van Kees Hamann. Ik vind niet dat je je persoonlijk betrokken moet voelen bij de beantwoording van vragen en het geven van adviezen. Als je je er persoonlijk bij betrokken voelt, neem je vragen mee naar huis. En dat vind ik een slechte zaak. Tuurlijk moet je je er bij betrokken voelen, maar altijd op een zakelijk niveau.

Wat mij opvalt in de (Nederlandstalige) artikelen is dat men zich geheel conform de nieuwe Hi-spotjes afvraagt, ja, en nou? Nu zijn we geïntroduceerd in de wereld van Web 2.0, maar wat gaan we er nu verder mee doen? Mijns inziens mogelijkheden te over, maar dan moeten we er ook voor gaan! Nieuwe ideeën moeten steun krijgen. We moeten ze uitproberen, niet bang zijn om fouten te maken, maar tegelijkertijd ook goed kijken naar het nut en het rendement. En bovenal nooit, maar dan ook nooit het belang van de klant uit het oog verliezen.

Marieke